Ten dla ciebie, a ten dla mnie... Ten dla ciebie...
Tato, czy potwory istnieją?
Jeśli tak, mam nadzieję, że płacą podatki, tak jak wszyscy!
Weźmiesz mnie do Zombillenium?
-Jak ci idzie? -Źle. Blokują wejście.
-Czego chcą? -Mieć pracę.
Fabryka nie spełnia wymogów! Obiecaj im premie albo coś wymyśl,
ale do jutra zamknij fabrykę.
O co pytałaś, skarbie?
Chcę jechać do Zombillenium.
-Pojedziemy. -Przyrzekasz?
Słowo daję, niech skonam. Leć, pracuj pilnie.
-Staram się, jak mogę. -Nie ty, głupku. Pa, pa, skarbie.
-Widzimy się w piątek. -Pa, pa.
-Jutro czy w piątek? -Mówię, że jutro!
-Pa, kochanie. -Pa, mamo.
Jak mam się ich pozbyć?
Zadzwoń po policję albo po wojsko.
Jutro rano chcę usłyszeć słodki dźwięk traktorów,
odetchnąć zapachem gruzu
i na własne oczy zobaczyć triumf cywilizacji.
To piękne, szefie.
Co to było?
Pan Kontrola Jakości. Czarna kawa, jak zwykle?
Coś mocniejszego na uspokojenie.
Co się dzieje?
Przed chwilą na światłach! Podwiozłem córkę do szkoły,
a to latające coś prawie na mnie wpadło!
Wjechałem w sygnalizator.
Latające coś?
To pewnie była ta wiedźma z Zombillenium!
Tak, tak... To pewnie kolejna akcja reklamowa.
Niech sobie wsadzą te swoje reklamy!
Halloween, dynie – to jeszcze zniosę,
ale ten ich przeklęty martwy lunapark? Po moim trupie!
-Uspokój się. -Masz ważną licencję na tę broń?
Tam, gdzie jest park, była kopalnia.
Pewnego dnia... Bum! Wybuch w szybie.
Większość górników martwa.
Podobno to oni pracują teraz w lunaparku.
Tak, wszyscy diabli ich wzięli!
Zatrudniają obcokrajowców.
Moja córka chce tam jechać. Zamknąłbym ten przeklęty park.
Czy nie tym właśnie się zajmujesz?
Tak, masz rację!
Wpadnę z niezapowiedzianą wizytą.
Sprawdzę każdy szczegół: BHP, projekt, zarządzanie.
Dam im nauczkę!
Ostatniego zadufanego w sobie kolesia, który tak mówił,
nikt więcej nie widział!
Nadchodzę, parszywe potwory!
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW ARTHURA DE PINSA
WYDANYCH PRZEZ EDITIONS DUPUIS
W czym mogę pomóc?
-Francis von Krwiak, kierownik. -Wystraszył mnie pan.
To moja praca. Pan umówiony?
Hector Saxe. Kontrola. Przychodzę bez zapowiedzi.
To moja praca.
I w końcu... Pociąg Duchów.
ZOMBI, ŁĄCZCIE SIĘ
Bezpieczeństwo i rozwój to główne zasady naszego parku.
Tutaj ma pan wszystkie zaświadczenia o zgodności, panie Sack.
Saxe.
Zrobiliśmy wszystko, by atrakcje spełniały wymogi.
Nie są zgodne z przepisem B-75 o bezpieczeństwie w parkach.
Panie Saxe, może przyprowadzi pan tu swoje dzieci?
Próba łapówki. Brawo! Skąd pan wiedział, że mam córkę?
Francis.
-Aton? Nie teraz! -Stoisko z watą cukrową...
Wybacz, to nie potrwa długo.
To jest człowiek! Do tego inspektor! Spadaj!
A kogo obchodzi, że to inspektor? Ja mam problem...
-Mam ważniejsze sprawy! -Pomóż mi!
Tajny warsztat.
Nie ma go na planach.
Wygląda na to, że Zombillenium...
Nie powinien był pan tutaj wchodzić. Widział pan zbyt dużo.
Pan chce mnie zastraszyć? Park jest przestarzały!
Zabezpieczenia, kolejki, zatrudnianie nielegalnych pracowników!
Mój raport będzie zabójczy.
Co mam teraz z panem zrobić?
Kap, kap, pada...
deszcz...
do kałuży!
„Kałuża” przez „ż” z kropką!
Jeszcze raz.
Do kałuży...
Kropka.
Ślizgam się...
Penelopo!
Masz trzymać nos przy kartce.
Ale co Lucie robi na cmentarzu?
Tak.
Cóż... Stała się straszna tragedia.
Tata Lucie zginął wczoraj rano.
Zasłużył sobie. Przez niego ludzie tracili pracę.
To niemiłe! Niefajnie jest stracić tatę!
-Mój tata tak mówi. -Cisza!
Spokój. Ponieważ jej mama także nie żyje,
Lucie zamieszka w internacie.
Wspierajcie ją w tym czasie, bądźcie mili...
Wracajmy do pracy.
PIEKIELNIE DOBRA ZABAWA
Blaise! Nasz inspektor się ocknął?
Ty też go ugryzłeś?
Będzie wilkołakiem. Mamy dość wampirów.
Ale Blaisie! To czym on jest?
-Za chwilę się dowiemy. -Witamy, panie Saxe. Umarł pan.
Gratulacje, damy panu pracę.
To, co znalazłem w piwnicy, było straszne!
Ktoś mnie okradł!
Wyślę raport do generalnego inspektoratu...
Dycha, że wyląduje i jest wilkołakiem.
Zmieni się w nietoperza – jest wampirem.
Jest zombi?
Otwieramy o dziewiątej.
Pracujecie od 8.00 do 21.00, a czasami nawet przez całą noc.
-Tu pan jest! -Witaj, Mirando.
-Nowe okulary, bardzo ładne. -Zauważył pan!
-Cześć. -Cześć.
-Kosztorysy utrzymania... -Weź najtańszy.
Mam dość, idę stąd.
Proszę zapomnieć o ucieczce.
-Nie można opuszczać parku. -A co z moją córką?
Mógł pan pomyśleć wcześniej.
-Naprawiliście trumnę? -Jak nowa, szefie!
Twórcy zabawek proszą o zgodę na figurki zombi.
-Zgoda. Witaj. -Siema.
Golemy proszą o wolne soboty.
Nie ma mowy.
Dostajemy listy od dzieci, które chcą być wampirami.
Dzień dobry.
Bycie wampirem jest modne. Idioci.
Odpisz im to, co zwykle.
Niech zapomną o naiwnych książkach i czystości.
Mają się bawić i uczyć.
-Część grozi, że się zabiją. -Wtedy się do nich odezwiemy.
-Hej! Jesteś nowy! Zrzeszony? -Zupełnie nie. To ostatnia...
-Syriusz Jefferson. -Hector Saxe, inspektor...
Co tam, chłopaki?
To Hector, jest nowy i wkrótce dołączy do związku.
Dobrze mówię?
Śmierć to nie zgoda na wykorzystywanie.
Ja walczyłem o prawa dla kolorowych w latach 60. w Teksasie.
Zginąłem na krześle elektrycznym.
Hej, ja nie żartuję!
Zamknij się. Dość słyszeliśmy.
Dzisiaj to był Teksas? Wczoraj było Missisipi.
Pękam ze śmiechu. Dzięki wam pracodawcy czują się zagrożeni.
Jesteś zombi, no nie?
Nie nadętym wampirem czy wilkołakiem?
-Jak umarłeś? -Nie umarłem!
No tak, jasne.
Wypuśćcie mnie stąd!
Hej, moja kawa!
WYJŚCIE
Pomocy! Ratunku! Błagam! Musicie mi pomóc!
-Dzwońcie na policję! -Żałosny!
Witaj w piekle. No już, chodź za mną.
-Hej! Czekajcie! -Hej, wracaj tu!
-Zatrzymaj się! -Dzieci.
Jak się bawicie? Mam dla was smakołyki.
-Przestańcie! -Jabłko!
Mam to!
Twoje stoisko.
To dla ciebie, maestro.
Tu masz prąd, tutaj wsypujesz cukier, łapiesz patyk, kręcisz i już.
To nie wymaga wykształcenia. Trzymaj się, stary.
Pomyśleć, że byłem faraonem...
Maria dostała 12 pomarańczy na urodziny.
Ale bieda.
Cztery dała koledze, a trzy wypadły jej na drogę
przez dziurę w reklamówce.
Proszę pani! Czy nieumarli naprawdę istnieją?
Oczywiście, że nie. Cóż to za pomysł?
-Dlaczego pytasz? -Mikołaj też nie istnieje?
Istnieje! On jest prawdziwy.
Jak to jest, że latające renifery istnieją, a zombi nie?
Lucie! Dlaczego jesteś taka bezczelna?
A masz!
Cisza!
Jeśli usłyszę, że którekolwiek z was wspomina o tej norze...
tym parku deprawacji,
ta osoba spędzi calusieńką noc
w tamtej szafie!
Czaisz to w ogóle?
Nie wierzę, serio tak powiedział?
-Czekaj, strzelmy sobie selfie. -Wyglądasz jak milion dolarów!
Wyślij do Nicka.
-Sprzedajesz balony? -Nie, wyprowadzam je na spacer.
To wszystko na niby, nie?
Nie jestem wampirem ani wilkołakiem?
Upadek z wieży był ustawiony.
Nie. Jesteś własnością diabła i przeklętą istotą.
Tylko nie wiemy dokładnie jaką.
Sądząc po zapachu z ust, jesteś zombi.
Tak, jasne. A ty co, wiedźmą jesteś?
Ubieram się tak, by nikt nie skapował, że tak jest.
Jestem tu na stażu, „by odkryć świat korporacji”.
Dziś mam cię pilnować. I nie jestem zachwycona.
Steven... Co byśmy bez niego zrobili?
Patrz i ucz się. Popatrz na tego wampira.
Jego atrakcja utrzymuje cały lunapark.
O zombiakach nie można tego powiedzieć.
Serio, kto chce patrzeć na to obrzydlistwo?
W moim parku byłyby same wampiry.
A to przebiegłe zombi.
Zwariowali. Powiem policji, lekarzom, księżom, prasie...
Mam znajomości, rozpowiem to!
Ja im pokażę!
Lucie! Nie zadzwoniłem do niej wczoraj. Pewnie umiera ze strachu!
Potwór!
Zawiśniesz na ścianie!
Zwariowałeś?
No wychodź. Pokaż się.
Co?
Znowu te koszmarki!
To dla tatusia!
Widzisz to, Lucie? To jest ludzki szkielet!
I tak, twój tata jest teraz szkieletem.
Szkieletem pogrzebanym pod ziemią.
Szkieletem, który się nie rusza, nie ma mięśni
ani płuc, nie ma oczu, nie ma serca!
Kiedy w końcu to zrozumiesz? Mam cię wysłać do szkoły specjalnej?
Tego właśnie chcesz?
Nie!
Nie...
Tutaj jesteś.
-Wsiadaj! -Zejdź mi z drogi albo strzelę!
Strzelisz z pora?
Tatuś?
Nie wiesz, że nie wolno wychodzić?
Spójrz na mnie! Co się ze mną dzieje?
Spójrz na te rogi. Te uszy,
zęby, ręce, palce. Te...
-Planujesz inwentaryzację? -Ale ja... jestem straszny!
I dlatego nie możesz opuszczać parku.
Przyzwyczaisz się.
A jednak ten zombiak jest głupi jak but.
No dalej, wsiadaj do auta.
Jesteś w szoku, ale musisz to przeżyć.
Co, do diabła?
Przeklęte potwory!
Już wsiadam!
Nie rozumiem. Pijaliśmy razem! Co do mnie ma?
Nie żyjesz. Martwi nie zadają się z żywymi.
-Chce cię zabić, to proste. -To bez sensu.
I tu cię mam.
Zaraz zginiemy!
Mówiłam ci, że ty już nie żyjesz.
Ostatni raz łapię uciekiniera. Nie zwariowałam!
A moje auto pewnie płonie na stosie!
Jak poprosisz tatę, kupi ci nowe.
Syriuszu, to nie jest odpowiedni czas.
-Mam dość tego gościa. -Jesteś na stażu. Rób, co ci każę.
-To nie dla mnie. -Wolisz balony?
Zombi i inne stwory z filmów klasy Z tu nie pasują.
Wiesz, gdzie powinny być? W piekle!
Filmy klasy Z? No weź...
Mam już dosyć tej córusi tatusia.
-Syriuszu, zabierz go do jego celi. -Jasne, szefie.
Dlaczego wyglądasz jak Hellboy? Chodź, spadamy stąd.
Wampiry nazywają nasze piętro „gettem”.
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale potwory się nie dogadują.
-Hej! -Cześć.
-Potwory są zamknięte? -Tak, wszystkie.
Wampiry chcą wychodzić, bo wyglądają jak ludzie,
ale Francis im nie pozwala. Zasady są dla wszystkich.
To tutaj, witaj w nowym domu.
Po co mu te idiotyczne rogi?
To gość, który chciał zamknąć park. Należy mu się.
Tak, odwalałem brudną robotę.
Pan Rogaty czuje bluesa.
Tak, miałem kiedyś zespół.
Przed śmiercią żony.
Gdy umarła, musiałem znaleźć pracę, by utrzymać córkę.
Więc pracowałem i pracowałem.
Nie miałem czasu zajmować się Lucie.
Wysłałem ją do internatu.
Rzadko ją widywałem.
A teraz już nigdy jej nie zobaczę.
Początek jest trudny, wiemy to, ale przyzwyczaisz się.
Też opuściliśmy bliskich.
Ja nie. Tylko niewolników. Oni mnie otruli.
Pójdę już. Jakbyś chciał pogadać, jesteśmy tam.
A ty odpocznij trochę.
Hej! Skończ już z tą kołysanką!
Niektórzy chcieliby spać!
-Witaj, Francisie. -Panie prezesie.
Widziałem liczbę gości z ostatnich miesięcy.
Wciąż na minusie.
Odnotowaliśmy lekki spadek, ale...
Wartość Zombillenium spada!
Miałeś wystarczająco dużo czasu.
Na wykresie widać, że frekwencja spada.
Tym razem musimy je zamknąć.
Musielibyśmy wszystkich zwolnić!
Gdy 20 lat temu przyszedłeś do mnie z pomysłem,
by zintegrować potwory ze społeczeństwem ludzi,
pomyślałem, że to genialne.
Park rozrywki przedsięwzięciem handlowym?
A co obiecałeś mi wtedy w zamian za dusze tych wszystkich zombi?
Duże zyski.
A czy Zombillenium na siebie zarabia?
Nie.
To koniec, Francisie, pora zamknąć Zombillenium.
Pan nie może!
Proszę dać mi miesiąc, a udowodnię, jak przerażający możemy być...
Dwa tygodnie! Daję ci dwa tygodnie na poprawę wyników.
Albo odbiorę to, co należy do mnie.
Dla twoich potworów oznacza to wycieczkę do piekła.
Czy wyraziłem się jasno?
Piekielnie jasno.
Hej, diabeł z pudełka! Wyspany?
Dzień dobry!
Mam dla was dwa ogłoszenia, dlatego proszę was o uwagę.
Pierwsze: Steven po raz 78 z rzędu zostaje pracownikiem miesiąca.
Dzięki za dobrą pracę.
Nie ma za co, szefie.
W końcu przyciągam tylko 99 procent gości.
Steven, taki silny, taki piękny, ugryź mnie, ugryź, proszę!
Drugie ogłoszenie dotyczy naszego parku,
który, jak wiecie, ma teraz problemy finansowe.
Chcę zabezpieczyć naszą przyszłość,
spróbuję znaleźć inwestorów wśród ludzi.
W dwa tygodnie ten park ma stać się najstraszniejszy na świecie!
Idźcie i straszcie!
Albo wiecie, co się z nami stanie.
Co się z nami stanie?
-Pójdziemy do piekła. -A już nie jesteśmy?
Myślę, że to doskonała okazja, by przedstawić inwestorom mój pomysł.
Koledzy! Posłuchajcie.
Mam marzenie!
Marzę o idealnym parku, zbudowanym z klasą i ze smakiem.
Wampirama! Lunapark pozbawiony wszystkich...
wszystkich tych brzydali.
A my co? Mamy ci robić manikiur?
Kto? Ty?
-Będziesz obracał koło w piekle. -Była o tym mowa.
Ten park jest dla wszystkich:
wampirów, wilkołaków, cyklopów, duchów, i tych...
tamtych też.
Szczególnie dla zombi.
Zombi są już niemodne.
Nikogo nie interesują, świat się zmienił.
Myślicie, że ludzie chcą się bać? Przyszłość potworów to romantyczność.
Zmysłowość, namiętność.
Tajemnica.
Z pewnością nie tak zwany „strach” wywołany zgnilizną.
I tak nikt tutaj nie budzi już strachu.
Nie! Ja budzę!
Jestem Hector Saxe i wczoraj przestraszyłem moją córkę!
I jeszcze zrobił to całkiem sam? Zasłużył na brawa.
Marny ze mnie tata. Obiecałem, że ją tu zabiorę,
więc zrobię wszystko, by nie zamknięto parku!
Proszę przyprowadzić inwestorów! Przestraszę ich tak, że narobią w gacie!
Tak będzie. Pociąg Duchów powinien budzić większą grozę.
Potem pan sprawdzi, czy spełnia wymogi.
A teraz, potwory, do roboty!
I co myślisz? Strasznie?
-No pewnie. -To słabe.
Serio, tragedia. To stare, potrzebny wam nowy bit.
-To nawet nie „Thriller”. -Zabrakło kasy na ZAiKS.
Wiem, dlaczego wampiry są w modzie.
To co sugerujesz, Wasza Królewska Straszność?
Wiem, co to strach.
Bały się mnie wielkie korporacje!
Działam z zaskoczenia. Jesteście przewidywalni.
Pierwsza zasada: znajdź swój styl.
Druga zasada: bądźcie tam, gdzie się was nie spodziewają.
Ś.P.
Trzecia zasada: rekwizyty.
Dawajcie, zaczynamy!
DIABELSKI MŁYN „ZAĆMIENIE”
Chodźmy na pociąg!
-W życiu się tak nie bałam! -Chodźmy jeszcze raz!
Tak!
-Byłeś świetny! -Najlepszy!
Wielkie dzięki.
Ktoś mi powie, co się wydarzyło?
To jego wina! Sabotował nasz występ!
To prawda! Przyciągali ludzi z młyna!
Chcieliśmy to wyjaśnić, a Gretchen rozdzieliła nas zaklęciami.
Tak, bo stałam przy stoisku z watą cukrową, gdy nagle...
Nie śmiejcie się.
Musimy się ich pozbyć! Oni ciągną park w dół!
Są popularniejsi od ciebie.
Gdybym mogła użyć mocy, byłabym atrakcją.
Nie, Gretchen, jesteś stażystką. Masz się uczyć.
Skoro jesteście... Co myślicie o nowym plakacie?
PIEKIELNIE DOBRY PARK
Zombi na billboardzie? Jak kosze na śmieci?
Tak!
Kiedyś będzie trzeba posprzątać.
I wyrzucić śmieci! Jestem pewien!
Dziś mamy comiesięczną imprezę.
Wyluzujcie, korzystajcie z parku.
A jutro macie być w formie, żeby przestraszyć głupich turystów.
Co świętujemy?
To taka tradycja. Przy każdej pełni park jest dla nas.
Czas na relaks, nie myśl o pracy.
A wiesz, kto to dla nas załatwił? Właśnie na niego patrzysz.
Gratulacje, przedstawicielu. A może załatwiłbyś nam wakacje?
Umowy o pracę? Jakąś trzynastkę?
Właśnie to wszystko negocjuję.
Hej, chłopcy! Co tam u was? Chodźcie tu, przyłączcie się!
No chodź, czas na przejażdżkę.
Wypijmy za śmierć! I za niespodzianki, które przyniosła!
Dawaj!
-Gratulacje! Jesteś super! -Jesteś jednym z nas.
Chyba pobiliśmy dziś nasz rekord! No nie, Dolores? Ile było?
Pięć tysięcy gości Pociągu.
Tak! To prawie tyle, ile potrzebujemy na cały park!
To znaczy, że my, zombi, znowu jesteśmy w modzie!
Dzięki naszemu koledze.
Inwestorzy zobaczą, gdzie jest najdłuższa kolejka.
-Zaproszenie? -Jesteśmy na liście.
A niech mnie! Zrobili własną strefę VIP.
Co z tego? To nietoperze.
Gdy to widzę, mam straszną ochotę wbić się na imprezę!
Dobry wieczór, wampiry!
Mamy tu żółtodzioba, którego chcielibyśmy wam przedstawić!
Panie i panowie, Hector Saxe!
-Spadajcie stąd! -Wynocha, zgnilaki!
-Won ze sceny! -Idźcie gdzieś indziej!
Myślisz, że to Bal Strażaka?
Tu gramy romantyczny neogotycki death metal!
Co tak śmierdzi?
Wyczuwam smród truposzy.
-Złaź ze sceny! -Daj im zagrać!
Dobra, spoko, skoro to nowa moda, to może się przyłączymy?
Przestańmy się myć, pokażmy flaki, śpijmy w ropie z naszych ran.
Steven, przestań.
No tak, on na pewno przyciąga gości swoją kolejką.
Ale na poważnie, tak długo, jak on tu będzie,
nie przyjdzie tu pięć tysięcy gości!
-Nie jestem tu z własnej woli! -No to spadaj!
Spokojnie, chłopcy. Inwestorzy pojawią się jutro.
Jeśli będzie tak, jak do tej pory, ocalimy park.
Liczę na was obu.
Cześć, koledzy trupy.
Hej, patrzcie, co podwędziłem wampirom.
Stuprocentowa czysta krew.
Łyknij, Lutherze Kingu, poczujesz się wolny.
Dobra, przyznam się.
Nigdy nie walczyłem o równe prawa. Śpiewałem w różnych barach
i sprzedałem duszę diabłu w zamian za sławę. Macie.
Kiedy jechałem na pierwszy występ, moją premierę,
zderzyłem się z ciężarówką. I proszę...
Chwila. Nie mówcie nikomu, okej?
Byłbym niewiarygodny jako lider związków.
Nie zrobiłoby to wielkiej różnicy.
Właśnie. Nie byłeś w stanie zorganizować strajku.
A 65 godzin pracy w tygodniu? Niewdzięczni.
Nie strajkujemy, po co nam związek?
Strajk byłby przepustką do piekła.
Jasne.
Hej, zombiaki, mogę dołączyć do rozmowy?
Hej, patrzcie, to stażystka.
Znudziło ci się pindrzenie z wampirami?
No, oni... Oni są...
Nieważne.
-Potrafisz grać na gitarze. -Ty też. Szkoda, że lubisz muzak.
Serio jesteś córką Diabła?
Co? Nie! Kto rozpowiada takie plotki?
-Wszyscy tak o tobie mówią. -A kim są ci „wszyscy”?
Może to ci, według których pewien lider zginął na krześle elektrycznym.
Zamknij się. Mam dość twojego sarkazmu.
Inwestorzy przyjdą jutro, idę się przespać.
Kostek ma rację.
-Też idę. -Ja też.
Bawcie się grzecznie.
Twoja córka mieszka w tym miasteczku, prawda?
Jak ma na imię?
Lucie.
Byłem beznadziejnym ojcem. Rany, zasłużyłem na rogi.
Zostawiłem Lucie z szaloną nauczycielką...
Jestem jej potrzebny i dopiero teraz to widzę.
No dobra. Miłe towarzystwo.
Nadal chcesz ją zobaczyć?
Bo wiesz, już nie muszę mieć cię na oku.
Tak. Ale nie chcę jej przestraszyć.
-Na co się tak gapisz? -Co? Na twój tatuaż.
Na gryfa? To pierwszy stopień w hierarchii wiedźm.
Potem jest bazyliszek, harpia i smok.
Jak zdobyć kolejny poziom? Poprzez staż?
Sprawiając, że światło przezwycięży mrok.
No wiem, ja też tego nie rozumiem.
Jesteś całkiem w porządku.
Pomijając fakt, że zawsze masz zły humor.
Znaczy, mnie to nie przeszkadza.
Jesteś stażystką, nic dziwnego, że odwalasz brudną...
Nie mówię, że ją odwalasz, mam na myśli...
Chciałabyś na chwilę usiąść? Nie?
Idź spać, Hectorze.
Lubisz go, prawda?
Steven, do licha ciężkiego, to szatnia dla kobiet.
Musisz się jeszcze wiele nauczyć o wampirach.
Czosnek? To bzdura, wymyślona, by ludzie myśleli, że mamy słabość.
No? Podobają ci się te jego różki?
A co? Jesteś zazdrosny?
Tak, jestem. Masz, powiedziałem to. Szczęśliwa?
Zepsułem wam koncert,
bo do szału doprowadził mnie widok was razem.
Ostatnio tylko wszystko psuję.
Zniszczyłem nas. Byłem żałosnym, egoistycznym...
Zbokiem? Japiszonem? Manipulatorem?
Idiotą, skupionym tylko na tym, jak widzą go fani.
Ale gdy ujrzałem ciebie na scenie z gitarą...
Twój kontakt z publicznością...
Wow!
Udało ci się pogodzić na chwilę wampiry i zombi!
-Jesteś przyszłością parku! -To była tylko rozgrzewka.
To było coś więcej. Możesz osiągnąć sukces!
Jeśli wystąpisz przed inwestorami, ocalisz park!
Może, ale... Francis mi nie pozwoli.
Musisz wybrać: pozostać w mroku albo wreszcie zatriumfować w świetle.
Dokładnie tak, jak widać.
Nie!
Jesteśmy na ulicy Głównej, największym deptaku w parku.
Po lewej stronie mamy diabelski młyn, dość popularną atrakcję, przyznaję.
Wynajmujemy aktorów.
Patrzcie na tę trójkę! Czyż nie są interesujący?
I całkiem zabawni, prawda?
A teraz zwiedzimy główną atrakcję, sławny Pociąg Duchów.
Poczekaj, aż Francis się o tym dowie!
Popisuje się przed inwestorami.
Ja tylko robię tu porządek.
To nic osobistego, ale musisz przyznać, że tylko tu przeszkadzasz.
Musimy dopasować się do potrzeb rynku. Zombi to przeżytek.
Hector?
Panie i panowie, czy chcą państwo zainwestować w strach?
-Te występy są przestarzałe. -I do tego stresujące.
Wie pan, że do parku przychodzą dzieci?
Ja widziałbym coś nowocześniejszego i bardziej eleganckich bohaterów.
-Dość już tych obrzydliwych zombi. -One są głównym motywem parku.
To dla nich przychodzą tu ludzie, i stąd też nazwa Zombillenium.
Nie o to chodzi. Czytałem badania rynku.
Ludzie są teraz w podłym nastroju
i w wolnym czasie chcą oderwać się od problemów.
Kto chce w weekend oglądać potwory, kiedy cały tydzień użera się z szefem?
Jestem kierownikiem tego parku od 15 lat, nie dam się zastraszyć...
Francisie! Spokojnie.
To zabawny człowiek.
Szanowni państwo, jestem pewna, że mają państwo wspaniałe pomysły.
Potrzeba wam... Jak by to ująć? Niestrasznego strachu.
Tak! Wesołego strachu.
Romantycznego, pięknych potworów,
takich jak tamten przystojniak, tam na młynie.
To jest pomysł. Brzydkie potwory są passé.
Potrzebujecie też kotów. Ludzie kochają...
Mirando, mam pilną sprawę. Zajmij się moimi gośćmi.
Oczywiście, proszę pana.
Bez obaw, Mirando, ja się nimi zajmę.
Gretchen, co ty robisz? To nie jest dobry moment!
Gretchen, nie powinnaś się tak wychylać. Mam ważne spotkanie!
W tym parku nigdy nie wolno mi nic robić.
Dość tego! Chyba będę musiał zadzwonić do twojego ojca.
Twojego ojca...
Wybaczcie, mam nadzieję, że się nie nudziliście.
Fantastycznie!
Zdecydowaliście się zainwestować w Zombillenium!
Nie będziecie tego żałować. Naprawdę, my...
Zmiana kierownictwa?
O tak, Francisie, inwestorzy
mają jeden warunek. Ja zostanę szefem.
Ty... Jak mogłeś?
Jesteśmy na „ty”? Nie wydaje mi się.
Mam poprosić kilku pracowników, by pomogli ci się wyprowadzić?
To nic, panie von Krwiaku, uszy do góry.
Teraz może pan cieszyć się emeryturą.
Trochę się pan tu zasiedział, czas zrobić miejsce dla młodych.
Co się tu wyrabia?
Tak, absolutnie.
To jest oczywiste.
Ty jesteś teraz szefem? Wykorzystałeś mnie!
-Mogłam się tego spodziewać! -Ciszej, proszę. Tak?
Już ją daję. To twój tata. Wybacz, włączę głośnik.
Witaj, córko. Jak radzisz sobie na stażu?
Czego chcesz?
Żebyś zabrała zombiaki do piekła.
Do piekła? Nigdy! Park należy do wszystkich potworów!
Podpisaliśmy umowę z ludźmi.
Teraz ten park należy do nich.
A oni chcą błyszczących wampirów, które kochają nastolatki.
To nie było zbyt miłe...
Tak wybrali. Takie jest prawo rynku.
Jeśli zombi nie znikną, zamkniemy park.
To go zamknij! Wampiry zatoną razem ze statkiem!
Nie zmuszaj mnie, bym sam się tym zajął.
Jeśli zamkniesz zombi w piekle, zniszczę cały park!
Doprawdy? Rozczarowałaś mnie, córko.
Straciłaś swoje moce i zawiodłaś moje oczekiwania.
A skoro tak lubisz zombi,
zastąpisz je przy stoisku z watą cukrową.
No już, możesz iść. Już cię nie potrzebuję.
WAMPIRAMA, OTWARCIE 21 LIPCA WSTĘP WOLNY
Panie, dziewczyny, obiekty przyszłych westchnień...
-...mu nauczkę! -i oczywiście panowie.
Nie, to nie jest sen.
Tylko dziś z okazji otwarcia wolny wstęp do wyjątkowego miejsca!
To świątynia cudów, przybytek romansu, panteon wiecznych uniesień.
Jednym słowem: Wampirama!
Przybywajcie do Wampiramy,
jedynego parku dedykowanego wampirom i ich urokowi!
Wampirama. Daj się ukąsić albo zostań zombi!
Najseksowniejsze wampiry czekają, by cię uwieść, więc szybko!
Kto pierwszy, ten lepszy!
Nie możecie przegapić tak wyjątkowej okazji!
Pośpiesz się, by za darmo skorzystać z atrakcji parku!
Trzy, dwa, jeden...
Panie i panowie! Dziewczęta...
Witajcie w Wampiramie!
Witaj tu, fanie nasz Witaj w Wampiramie
Gościu nasz, nie spiesz się Powiedz, czego pragniesz
OCHRONA
Zróbmy sobie fotkę!
Ale brzydal.
-Jesteś tutaj sama? -Szukam mojego taty!
-Chodź, poszukamy go. -Nazywa się Hector Saxe.
Pracuje tu.
Co? Czy mogłabyś to powtórzyć?
Będziemy zaczynać strajk, podaj dalej.
Słuchajcie, podajecie to sobie już piętnasty raz.
Nie!
Jednak nie zaczynamy strajku, podaj dalej.
Jejku, ale tu jest super!
Dzięki za lody.
Masz jakiegoś chłopaka?
Widzisz tamtego wampira za mną? On był kiedyś moim chłopakiem.
Ale brzydal.
A ty jesteś ładna. Nawet z takim dużym nosem.
Ale pychota.
Lucie, nie znajdziesz tu taty.
Chwila! Może w tym parku jest jeszcze trochę magii.
Chodź za mną. Wyślemy wiadomość do twojego taty.
A jeśli mocno uwierzysz, na pewno ją usłyszy.
Mała Lucie czeka na swojego tatę w biurze ochrony.
Lucie, tata cię słyszy. Powiedz mu, jak go kochasz.
Tato?
Słyszysz mnie, tato?
Słyszysz mnie? Dobra.
Tatusiu, to ja.
Mówi Lucie.
Mam ci tyle do powiedzenia...
Odkąd zniknąłeś, jest mi bardzo trudno.
Ludzie mówią o tobie niemiłe rzeczy,
ale ja im nie wierzę, nie jesteś taki.
Bo mama kochałaby cię do samego końca.
Bardzo za wami tęsknię! I wiesz co?
Nie wiem, czy pamiętasz, że chciałam odwiedzić ten park,
i teraz tu jestem!
Ale bez ciebie to nie to samo.
-Kocham cię, tatku. -Co ty wyprawiasz?
Daj mi pogadać z tatą!
-Jest martwy! -Natychmiast ją puść! Zostaw ją!
Tato!
Puszczaj mnie!
-Przestań! -Nie! Tato!
-Tato! -Auć!
-Pomóż! -Jeszcze zobaczysz!
Tato!
Jejku, spójrz!
Uciekaj!
Jejku! Ale super!
Uciekajmy!
-Gretchen! Gdzie jest Lucie? -Hector? Zmieniłeś się.
Gdzie jest Lucie?
Hectorze, tak mi przykro.
Dzięki, że zajęłaś się moją córką.
Zombi i zombiaczki!
Nadszedł już czas. by odzyskać nasz park! Mózgi!
POGRZEBANO MNIE W TYM T-SHIRCIE
Mózgi!
JESTEŚMY PRACUJĄCE ZOMBI
SYNDYKAT ZOMBI
STEVEN, MASZ PRZECHLAPANE
WALCZ O SWOJE PRAWA
ANI DIABEŁ, ANI PAN
Zombi! Stawiać opór!
Lucie!
Twoja córka śpi.
Zostaw ją!
Wyluzuj, stary. Zrób jeszcze krok, a ją ugryzę.
Choć koncepcja dziecka wampira jest kusząca.
Klientom by się to spodobało.
No i zostałaby z tobą na wieczność. Czyż to nie wspaniałe?
Twoja decyzja, Hectorze.
Albo powstrzymasz swoje buntownicze zapędy w moim parku,
albo ona spędzi wieczność, dygając przed inwestorami.
Wtedy wszyscy przegrają! Przegracie!
Więc może wrócisz grzecznie do piekła?
Uciekaj, Lucie! Już!
Mam cię!
Tato!
Zabezpieczenia niezgodne ze standardem B-75! Wiedziałem!
Tato, pomocy!
Chcieliście zobaczyć coś okropnego?
Panie i panowie: rzut małą dziewczynką!
Tato!
Popatrzcie tam!
Lucie...
Tatuś!
Kochanie...
ZOSTAWCIE BRITNEY
Rany, klasa, stary! Ale dałeś czadu!
Lucie, to jest Syriusz.
On jest tym kościotrupem z plakatu!
Dokładnie tak, panienko. Chylę czoło.
Gretchen!
Przejście! Przejście!
Von Krwiak! Na śmierć przestraszył pan dzieci!
Miał pan rację, ubaw po pachy!
Moje gratulacje, panie kierowniku!
Bardzo dziękuję.
Tutaj jesteś!
Usłyszałam reklamę...
-Zaczekaj! -Zostaw mnie!
-Czekaj! -Czego chcesz?
Mi amor! Mon amour!
Zgiń, przepadnij!
Zaczekaj, piękny! Nadchodzę!
Moja miłości!
-Widziałeś nową panią? -Ponoć jest fantastyczna.
Nasze dzieci mają szczęście.
Nie dostałaś pieczątki za swój staż?
Nie, napotkałam pewne trudności, tato. Mam gdzieś ukończenie tej szkoły.
Cóż, park świetnie sobie radzi, to się liczy...
Nie zrozumiem, dlaczego ludzie kochają potwory. Ale nie mnie oceniać.
Tato, Lucie już idzie, muszę kończyć.
Córka twojego kumpla, tego Hectora, tak?
-Nie podoba mi się... -Pa, tato.
Cześć, skarbie. Gotowa odlecieć?
Tak! Dlaczego nie odbierasz mnie na miotle?
Nikt nie może się dowiedzieć, że jestem wiedźmą.
To nasz sekret.
Polubiłaś nową nauczycielkę?
Tak! Teraz mogę rysować potwory! Poza tym jest bardzo ładna.
I chce poznać tatusia.
Fajnie, ale właściwie po co?
Jesteś zazdrosna?
-Co? Nie... -Kochasz się w moim tacie?
No co ty!
-Kochasz go! -Dość!
-Kochasz go! -Natychmiast przestań.
Sama się prosiłaś.
Wyścig! No chodźcie!
Napisy: BTI Studios Tłumaczenie: Monika Bączkowska